Jan-Hilco Dietz

Jan-Hilco Dietz

We zijn eigenlijk een soort Asterix-en-Obelix-dorpje.

Vanwege het 200-jarig bestaan van onze badplaats zetten we steeds een gezicht van Zandvoort in het zonnetje.

Jan-Hilco Dietz is een Zandvoorter in de derde generatie. Zijn familie had ooit een bekende winkel in het dorp: Het Wonder van Zandvoort. “Dat zit in onze bloedlijn. Daar ben ik wel een beetje trots op.” Toch hoeft niemand een Zandvoortse stamboom te hebben om bij hem welkom te zijn. “Ik heb gewoon de mazzel dat ik hier geboren ben.”

Stilzitten is niet zijn ding. Zijn weekenden vullen zich al jaren met scouting en toneel. Bij de scouting kwam hij terecht omdat hij daar volgens zijn ouders sociale vaardigheden zou opdoen. Sporten zag hij niet zitten. Bij zijn eerste groep vond hij weinig aansluiting, omdat er vooral werd gevoetbald. Bij de Buffalo’s was het raak. Hij begon als bevertje en doorliep alle leeftijdsgroepen, om later secretaris en voorzitter te worden. “Scouting is een vriendengroep waarvan je de vrienden niet zelf hebt uitgekozen. Uiteindelijk schept dat een band.” Zijn vrienden van nu kent hij allemaal van de scouting.

Dat Zandvoort twee scoutinggroepen heeft, gaat terug tot net na de oorlog, toen het geloof nog bepaalde bij welke groep je hoorde. Inmiddels ziet Jan-Hilco het vooral als een gezonde strijd. Beide groepen bieden scouting aan, ieder op hun eigen manier.

Ook bij toneelvereniging Wim Hildering is hij al jarenlang actief binnen het bestuur als secretaris. Na de verbouwing van De Krocht beschikt de vereniging weer over een mooie zaal. Twee keer per jaar spelen ze voor zo’n 400 bezoekers, van wie een groot deel vaste donateur is. Voor sommigen van hen is dat een van de weinige uitjes die ze nog hebben. Daarom vindt Jan-Hilco het belangrijk dat de voorstellingen betaalbaar en toegankelijk blijven.

Waarom hij zich voor al die verenigingen inzet? Je kunt van de daken schreeuwen dat dingen anders moeten, zegt hij, maar er zijn ook mensen nodig die de handen uit de mouwen steken. Niet om zelf belangrijk te zijn, maar om samen iets moois neer te zetten. “Als je je isoleert en alleen aan jezelf denkt, gaat er een hele wereld aan je voorbij.”

Die gedachte past ook bij hoe hij naar Zandvoort kijkt. Onderling kunnen bewoners behoorlijk fel zijn, maar zodra iemand van buiten aan het dorp komt, klinkt het eensgezind: kom niet aan ons Zandvoort. Misschien omdat het dorp zo afgezonderd ligt. “We zijn eigenlijk een soort Asterix-en-Obelix-dorpje.” In de zomer geeft het dorp zich met plezier over aan de toeristen. Zodra het seizoen voorbij is, nemen de bewoners het weer over. Dan loopt Jan-Hilco door de Kerkstraat en ziet hij het Zandvoort van de mensen die er wonen.

Tegelijkertijd ziet hij verschil tussen generaties. Bij de oudere Zandvoorters overheerst het ons kent ons, terwijl jonge bewoners volgens hem meer over de duinen heen kijken. Zelf kiest hij geen kant. “Ik zit er precies tussenin. Laten we dat de verbinding noemen.”

Die verbinding zoekt hij ook als ambassadeur en mede-organisator van Pride at the Beach. Als homoseksuele man vindt hij het belangrijk dat iedereen kan zijn wie die is, en dat ook mensen van buiten Zandvoort zien dat daar ruimte voor is. Zonder bezoekers van buiten zou Zandvoort bovendien niet zijn wat het is. Dat de naam Amsterdam Beach bij sommige inwoners weerstand oproept, deert hem niet. “Als een toerist die naam hoort, hierheen komt en het geweldig vindt, ben ik net zo blij.”

Zijn eigen jeugd ziet hij nog iedere dag terug. Als jongen liep hij dwars over de grasvelden naar de Plesmanschool. Daar staat nu een woonwijk, en Jan-Hilco woont precies op de plek waar ooit zijn school stond. Veel is veranderd, maar één ding niet: de trots op Zandvoort. “Hoeveel Zandvoorters ook zeuren, stiekem zijn ze hartstikke trots.”

Die trots zit volgens hem in wat mensen samen voor elkaar krijgen, ook als het soms stroperig gaat en iedereen er een mening over heeft. Hij zag het bij de terugkeer van de Formule 1 en bij de versierde Van Speijkstraat, waar niemand verplicht was mee te doen en toch velen meededen. Zandvoorters houden daar bijna krampachtig aan vast, erkent hij. “Het is identiteit. Iets om te beschermen en te koesteren.”

“Iedereen moet en mag zichzelf zijn. Ook en zeker in een dorp zoals Zandvoort.”

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort