Mieke Hollander

Mieke Hollander

Ik ben hier geboren, getogen, getrouwd en ik woon hier nog steeds. Ik ben hier nooit weggeweest.

Vanwege het 200-jarig bestaan van onze badplaats zetten we steeds een gezicht van Zandvoort in het zonnetje.

Mieke Hollander is Zandvoorter in de meest letterlijke zin van het woord. Haar moeder is hier geboren, haar oma ook en haar opa evenzeer. En ook daarvoor komt haar familie al uit Zandvoort. Zelf is ze nooit weggeweest, in ieder geval niet om te wonen. Ze heeft wel buiten Zandvoort gewerkt, maar aan verhuizen heeft ze nooit gedacht.

Dat heeft alles te maken met wat ze het gemoedelijke noemt. In een stad zou ze zich nooit thuis voelen, zegt ze. Dat vindt ze te onpersoonlijk. In Zandvoort is dat anders: voor ze thuis is, heeft ze al twintig keer “dag” gezegd tegen mensen die ze kent. Dat elkaar kennen geeft vertrouwen, zegt ze. Je weet wat je aan elkaar hebt, en dat geeft een veilig gevoel. Het klinkt simpel, maar voor Mieke is het de kern van waarom ze hier wil zijn.

Ze woont weer in de straat waar ze zelf is opgegroeid, na een aantal jaren ergens anders te hebben gewoond. Ze weet nog goed hoe de straat vroeger vol kinderen stond, blok voor blok, de hele dag door. In haar achtertuin stond zelfs een kleuterschool, en het geluid van spelende kinderen hoorde bij thuis. Die herinneringen koestert ze nog altijd.

Haar liefde voor het dorp deelt ze graag. Ze is betrokken bij Folklorevereniging De Wurf, dat sinds 2 februari 1948 het verleden van Zandvoort als vissers- en badplaats levend houdt. Ook gaf ze rondleidingen in het museum, waar ze vertelde over het Zandvoort van vroeger: over badkoetsjes en badvrouwen, en over badpakken die van de schouders tot onder de knie reikten. Bij evenementen in het dorp, zoals Tol tot Tol, treedt ze op in traditionele Zandvoortse kleding. Haar eigen jeugd ademt ook badplaats. Haar moeder verhuurde ’s zomers kamers aan Amsterdammers. “Dat was gezellig.”

Bij Mieke thuis staat de achterdeur altijd open, een gewoonte die ze meekreeg via haar vader, wiens familie uit de Betuwe komt. Wie haar kent, hoeft niet aan te kloppen aan de voordeur, maar loopt gewoon achterom naar binnen. Is de poort dicht, dan is er niemand. Staat hij open, dan is iedereen welkom.

Wat ze Zandvoort toewenst? Dat mensen elkaar blijven opzoeken, met alle kleine gebaren die daarbij horen. Een groet op straat, een pakketje aannemen voor de buren. Juist die kleine dingen maken voor Mieke het verschil.

“Dat maakt een dorp, hè.”

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort