Ben Zonneveld

De wereld zien, maar altijd thuis in Zandvoort.

In Gezichten van Zandvoort lichten we Zandvoorters uit die samen het verhaal van het dorp vormen. Dit keer spreken we met Ben Zonneveld: een echte Zandvoorter, zoon van een kruidenier, veteraan, boordwerktuigkundige, vlieger en organisator. Een man die vanuit het dorp de wereld zag, maar altijd verbonden bleef met Zandvoort.

Ben groeit op in een tijd waarin Zandvoort nog vol kleine winkels zit. Zijn vader heeft een kruidenierszaak en het dorp voelt als één grote gemeenschap. “Je kende elkaar gewoon,” vertelt hij. “De bakker, de melkboer, de slager. Iedereen hoorde erbij.” Kinderen spelen buiten, trekken samen naar het strand en leren al jong zelfstandig te zijn. “De oudste kinderen letten een beetje op de jongsten. Dat ging vanzelf.”

Zelf kijkt hij met warme gevoelens terug op die jeugd. De vrijheid, de speeltuinen, zwemmen bij het oude zwembad en altijd buiten zijn. “Het was een mooie tijd,” zegt hij. “Je was eigenlijk altijd onderweg in het dorp.”

Toch kijkt Ben al vroeg verder dan Zandvoort alleen. Na de lagere technische school (LTS) kiest hij voor de marine. Wat begint als werk als vliegtuigmaker groeit uit tot een lange carrière in de luchtvaart. Binnen Defensie krijgt hij alle kansen om zich te ontwikkelen. “Als je iets wilde leren, kreeg je die mogelijkheid ook.”

Uiteindelijk wordt hij boordwerktuigkundige en later instructeur. Zijn werk brengt hem naar Curaçao en door het Caribisch gebied. Met jonge kinderen verhuist het gezin voor drie jaar naar de Antillen, van waaruit hij vluchten maakt naar verschillende eilanden en landen in de regio. “Wij gingen niet terug naar Nederland op vakantie,” zegt hij lachend. “We trokken juist verder die kant op.”

Het vliegen is voor hem meer dan techniek. Hij herinnert zich vooral de bijzondere en soms ingrijpende momenten: oefeningen, vluchten in zware omstandigheden en missies na natuurrampen. Over een vlucht na een orkaan vertelt hij: “Dan zie je hoe kwetsbaar alles eigenlijk is.”

Die ervaringen vormden hem, niet alleen als vlieger, maar ook als mens. “Je leert relativeren,” zegt hij. “En je leert vooral dat je moet blijven kijken naar de wereld om je heen.”

Na zijn loopbaan keert Ben terug naar Zandvoort. Hij zet zich actief in voor evenementen en projecten van veteranenactiviteiten tot dorpsbijeenkomsten. Hij helpt graag mee als iets mensen samenbrengt.

Volgens hem werkt dat juist in Zandvoort goed. “Je kent elkaar. Daardoor weet je ook wat er leeft.” Dat maakt organiseren makkelijker, maar vooral leuker. “Als mensen samenkomen en een goede avond hebben, dan is het geslaagd.”

Tijdens het gesprek komt steeds hetzelfde gevoel terug: verbondenheid. Met de wereld, maar vooral met het dorp. Ben heeft veel gezien en meegemaakt, maar Zandvoort bleef altijd zijn basis.

En misschien is dat precies wat deze serie laat zien: achter ieder gezicht schuilt een verhaal. Verhalen over vertrekken en terugkomen, over verandering en herkenning. Samen vormen ze het hart van een dorp met ruim 17.000 inwoners en minstens zoveel herinneringen.

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers vormen samen Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Bekende én minder bekende mensen, van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen zij het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort