Karin Kerkman

Ik ben een echte Zandvoorter. Ik ben er geboren, ik ben er opgegroeid en ik heb ook nog een scheldnaam.

Vanwege het 200-jarig bestaan van onze badplaats zetten we steeds een gezicht van Zandvoort in het zonnetje. Deze week is dat geboren en getogen Zandvoortster Karin Kerkman

Sommige mensen dragen Zandvoort niet alleen in hun herinneringen, maar ook in hun naam, hun familiegeschiedenis en de verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven. Karin Kerkman is zo iemand. Ze is een geboren en getogen Zandvoortse en behoort tot een van de families die al generaties lang met het dorp verbonden zijn.

Haar vader was de olieboer. Dat was vroeger genoeg om te weten uit welke familie je kwam. “Als ik vroeger ergens op een verjaardag binnenkwam, met een hele rij ooms en tantes, werd er gevraagd: ‘Van wieben jij er eentje?’ Dan zei ik: ‘Ik ben er eentje van het Botje.’ Dan wist iedereen het meteen. Mijn vader was de olieboer en ik lijk ook op mijn vader.”

Karin werd geboren in Noord en ging in Zandvoort naar school, zelfs naar de middelbare school. Haar leven speelde zich lange tijd vrijwel volledig binnen de grenzen van het dorp af. Het strand, de duinen, haar vriendinnen, het uitgaan: alles was dichtbij. Pas rond haar zestiende begon de wereld buiten Zandvoort groter te worden. Een vriendin haalde haar rijbewijs en samen ontdekten ze Amsterdam. En het mooie was: op zondag kwam Amsterdam vervolgens gewoon weer naar Zandvoort.

“Mijn leven is echt hier. Strand, duinen, vriendinnen, stappen. Ik kwam vroeger bijna spreekwoordelijk niet over de grens.”

Die vanzelfsprekendheid van het dorp kent Karin nog altijd. Haar kinderen groeien op in dezelfde omgeving en ook zij ziet hoe waardevol het is om in Zandvoort te wonen. De zelfstandigheid, de ruimte en vooral het netwerk van mensen om je heen. Je kent elkaar, je kent elkaars kinderen en via-via blijkt iedereen toch weer met elkaar verbonden.

Tegelijkertijd ziet Karin dat het dorp waarin zij opgroeide sterk is veranderd. De oude, hechte families vormen steeds minder vaak de harde kern van het dorp. Veel familieverbanden zijn verdund en nieuwe bewoners hebben hun plek gevonden. Vanaf de jaren negentig zag ze steeds meer mensen van buiten Zandvoort komen wonen, vaak mensen die elders hadden gestudeerd en bewust voor het dorp kozen.

Dat vindt ze niet per se jammer. Integendeel. Zandvoort is een dorp dat verandert, maar volgens Karin blijft het tegelijkertijd een dorp.

Ook het toerisme is enorm veranderd. Waar Zandvoort vroeger vooral duidelijke toeristische periodes kende – de Duitse bussen in het voorjaar, bezoekers rond de bollenstreek en daarna weer een rustige zomer – lijkt het toerisme inmiddels vrijwel het hele jaar door aanwezig.

Karin houdt van reuring. Ze vindt het leuk dat er iets gebeurt en gunt bezoekers hun plezier. Maar als inwoner merkt ze ook de keerzijde. Op drukke dagen vermijdt ze soms het strand, juist omdat ze daar zo veel rommel ziet. Luiers, hondenpoep en afval tussen het zand. Dat raakt haar, omdat het strand voor haar niet zomaar een toeristische attractie is.

“We hebben een mooi dorp en een onwijs mooi strand. Waarvan ik denk: tachtig procent van de mensen die hier wonen, is ermee opgegroeid. En als je hier komt wonen, weet je dat het een toeristisch dorp is. Maar aan de andere kant denk ik ook: jongens, jullie zijn welkom. Zorg er dan ook voor.”

Die verantwoordelijkheid voelt Karin zelf sterk. Ze doet mee aan opruimacties op het strand en neemt haar kinderen daarin mee. Niet alleen omdat het moet, maar omdat ze vindt dat je iets waar je van geniet ook moet beschermen. Je maakt er gebruik van, maar je moet het ook netjes achterlaten en de zorg ervoor doorgeven.

Dat geldt voor haar niet alleen voor het strand. Het zit in de manier waarop je met je omgeving omgaat. Misschien is dat wel een van de dingen die het dorpse Zandvoort voor haar betekent: dat je niet alleen onderdeel bent van een plek, maar er ook verantwoordelijkheid voor draagt.

“Als je in zo’n gebied opgroeit, leer je dat. Je maakt er gebruik van, maar je moet er ook voor zorgen. En het doorgeven.”

Karin merkt ondertussen dat ook Zandvoorters zelf zich soms terugtrekken wanneer het dorp op zijn drukst is. Op mooie dagen waarop het strand volstroomt, kiezen sommige vaste bewoners liever voor huneigen vertrouwde plekken. Een stukje rust, weg van de drukte. Toch blijft voor Karin vooral de rijkdom overeind van een leven op deze plek.

Ze ziet haar kinderen genieten van de omgeving. Ze kent de mensen om zich heen. Ze wordt aangesproken op straat. Via school, voetbal, vrienden en familie loopt alles voortdurend door elkaar. Het sociale netwerk is groot, maar voelt klein.

En misschien is dat precies wat een Zandvoorter voor haar is: iemand die weet waar hij vandaan komt, wie zijn mensen zijn en dat je elkaar uiteindelijk altijd weer tegenkomt.

“Het is gewoon een rijkdom dat we hier mogen wonen. Dat we hier kunnen wonen.”

Karin is onderdeel van een generatie die de overgang van het oude naar het nieuwe Zandvoort van dichtbij heeft meegemaakt. De families zijn minder gesloten, het dorp is toeristischer geworden en de wereld buiten Zandvoort is veel groter dan vroeger. Maar onder dat alles ligt nog steeds diezelfde menselijke maat.

Een dorp waar mensen elkaar kennen. Waar verhalen over families blijven rondzingen. En waar je, als je ergens binnenkomt, nog altijd kunt zeggen: “Ik ben er eentje van het botje.”

Misschien verandert een dorp voortdurend, maar verdwijnen de verhalen nooit helemaal. Ze blijven zitten in familienamen, bijnamen, straten, scholen en in de mensen die elkaar al hun hele leven kennen.

Karin is zo’n verhaal. Een echte Zandvoortse, geboren in Noord, opgegroeid tussen strand en duinen en verbonden met een familiegeschiedenis die diep in het dorp geworteld is. En terwijl Zandvoort steeds meer bezoekers ontvangt, blijft zij kijken naar wat er onder die drukte ligt: het dorp dat ze kent, het dorp dat verandert, maar ook het dorp dat er nog altijd is.

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort