Melissa Luiten – Gezichten van Zandvoort

Melissa Luiten

Zandvoort is voor mij gewoon echt mijn thuis. Ik heb hier echt alles.

Vanwege het 200-jarig bestaan van onze badplaats zetten we steeds een gezicht van Zandvoort in het zonnetje.

Melissa is weliswaar in het ziekenhuis in Haarlem geboren, maar meteen daarna meegenomen naar Zandvoort, waar ze is opgegroeid en nog altijd woont. Haar vader is een echte Zandvoorter, haar moeder kwam voor de liefde van haar vader naar het dorp. De familiegeschiedenis gaat generaties terug. Ze weet nog wel het een en ander over haar opa, maar veel verder terug houdt het op. Dat vindt ze op zich interessant, maar het is voor haar niet iets wat haar maakt tot wie ze is.

Wat wel van generatie op generatie is doorgegeven, is de scouting. Het hele gezin is lid van Scouting Stella Maris – St. Willibrordus, de Zandvoortse scoutinggroep die al sinds 1945 bestaat. Haar vader was er jeugdlid en gaf er later zelf leiding, en inmiddels doet Melissa dat ook. Wat haar daarin drijft, is niet zozeer het scoutingwerk zelf. “Het gaat mij niet om de knopen die je maakt. Het gaat mij dat je het samen doet.” Diezelfde verbondenheid vindt ze terug bij de reddingsbrigade, waar ze al vanaf haar zesde actief is: een tweede familie, waarmee ze tegelijk iets teruggeeft aan de gemeente.

Melissa is leerkracht in opleiding en zit in haar laatste studiejaar. Haar huidige stageschool ligt in Haarlem, omdat Zandvoort niet tot de aangeboden opties behoort, maar op termijn zou ze heel graag het onderwijs in haar eigen dorp willen ondersteunen. Ze noemt zichzelf een mensenmens, die nooit gelukkig zou worden achter een bureau in haar eentje, en die het liefst bijdraagt aan de ontwikkeling van kinderen, het liefst van de kinderen die nu opgroeien in hetzelfde dorp waar zijzelf zo’n fijne jeugd had.

Over het uitgaansleven voor haar generatie is ze eerlijk: ‘s zomers is er meer te doen dan ‘s winters, de treinen rijden maar twee keer per uur en na één uur ‘s nachts helemaal niet meer, en als meisje pak je ‘s winters niet zomaar alleen de fiets. Zandvoort is dus niet het bruisendste dorp van de regio, al heeft ze daar zelf weinig last van. Wat voor haar zwaarder weegt, is het gevoel van een café binnenlopen waar iedereen je kent: gezellig, en vooral veilig. Ze weet dat ze bij de eerste de beste deur kan aankloppen bij iemand die haar kent, en dat ze dan in goede handen is, zonder dat dat ooit benauwend voelt.

Ook haar relatie past in dat vertrouwde patroon: haar vriend is eveneens een geboren en getogen Zandvoorter, ze kenden elkaar al jaren via de scouting en dezelfde vriendenkring voordat ze een stel werden. Hij is brandweerman in het dorp en denkt er evenmin over om te vertrekken. Melissa herkent dat patroon breder bij haar generatie: veel vrienden van haar en van haar broer blijven rond het dorp werken, houden een bijbaantje of vrijwilligerswerk in Zandvoort, of blijven betrokken bij hun sportclub. Er is volgens haar altijd wel iets dat mensen terugtrekt naar het dorp, iets wat ze toeschrijft aan de sfeer en het gevoel dat het dorp nu eenmaal heeft.

“Ik weet dat ik bij de eerste de beste deur kan aankloppen en dat ik dan in goede handen ben.”

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort