Ria Hilverdink

Ik ben blij dat ik weer terug ben.

Vanwege het 200-jarig bestaan van onze badplaats zetten we steeds een gezicht van Zandvoort in het zonnetje. Deze week staat Ria Hilverdink centraal.

Na achttien jaar in Spanje woont Ria Hilverdink weer in Zandvoort. Op haar negentigste kijkt ze uit over een dorp dat in veel opzichten veranderd is, maar waarin ze nog altijd verrassend veel bekendegezichten tegenkomt.

Dat heeft alles te maken met de rol die ze hier jarenlang vervulde. Generaties Zandvoorters kennen haar als juf van de Sint Nicolaasschool, tegenwoordig De Zeevonk. Nog steeds wordt ze regelmatigaangesproken door oud-leerlingen die haar herkennen van vroeger.

“Dat vind ik eigenlijk nog steeds heel leuk.”

Ria werd geboren in Surabaya, in het voormalige Nederlands-Indië, en kwam in 1969 met haar man naar Zandvoort. Het jonge gezin verruilde een flat in Den Haag voor een eengezinswoning in Nieuw-Noord. De kinderen waren nog klein en van een baan was aanvankelijk geen sprake. Tot de gemeente op zoek bleek naar invallers voor het onderwijs.

Zo rolde ze het vak weer in.

Wat begon met invalwerk groeide uit tot een lange loopbaan voor de klas. Op verschillende scholen in het dorp, maar vooral op de Nicolaasschool, waar ze tientallen jaren lesgaf aan Zandvoortsekinderen.

Die jaren vormden ook haar band met het dorp.

Niet omdat ze zichzelf als geboren Zandvoorter ziet. Integendeel. Ze hoorde nooit bij de families die hier al generaties wonen en kent de verhalen over bijnamen en oude dorpslijnen vooral van anderen. Maar juist via de school, de buurt en de kinderen groeide ze langzaam in de gemeenschap.

“Ik heb hier altijd heel fijn gewoond.”

Wanneer ze vertelt over die eerste jaren in Nieuw-Noord ontstaat het beeld van een wijk waarin kinderen nog buiten speelden, buren elkaar kenden en gezinnen vanzelfsprekend met elkaar in contact kwamen. Geen grootse gebeurtenissen, maar de kleine dingen die maken dat een plek als thuis gaat voelen.

Na haar vertrek naar Spanje leek dat hoofdstuk afgesloten. Toch bleef de verbinding bestaan. Toen ze in 2020 terugkeerde naar Zandvoort, vlak voor de coronaperiode, merkte ze hoe veel contactende tand des tijds hadden doorstaan.

Oud-collega’s wonen nog altijd in het dorp. Vrienden van haar kinderen sturen haar kaartjes. En tijdens een wandeling of een bezoek aan de boulevard duiken geregeld bekende namen en gezichtenop.

Sommigen zaten ooit in haar klas.

“En ik ben altijd blij dat ze vriendelijk tegen me zijn,” zegt ze lachend.

Inmiddels heeft ze haar plek opnieuw gevonden. Via de seniorenvereniging helpt ze mee bij activiteiten en ontmoet ze nieuwe mensen. Haar zoon woont nog altijd in Zandvoort en is, zoals ze zelf zegt, nauwelijks uit het dorp weg te krijgen.

Misschien is dat geen toeval. Want wie naar Ria’s verhaal luistert, hoort uiteindelijk geen verhaal over vertrekken of terugkeren. Het gaat over de mensen die onderweg blijven. En juist daardoor voelde haar terugkeer naar Zandvoort niet als een nieuw begin, maar als thuiskomen.

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort