Tino Stuij

Zandvoort geeft mij het gevoel dat ik altijd weg kan — en altijd weer terug kan komen.

Voor Gezichten van Zandvoort gaan we op zoek naar de verhalen achter de mensen die het dorp maken. Meer dan 200 gezichten, ieder met een eigen blik, eigen herinneringen en een eigen band met de plek aan zee. Dit keer spreken we met Tino Stuij: wereldreiziger, verhalenmaker en bovenal een Zandvoorter in hart en nieren.

Zijn verhaal begint bij de zee. Opgegroeid aan de kust voelt de horizon nooit als een grens, maar juist als een uitnodiging. Wonen in Zandvoort betekent dat je altijd weg kunt — al is het alleen al in gedachten. Tegelijkertijd zit de kracht juist in het terugkomen. De stad mag trekken, de wereld lonken, maar het mooiste moment blijft de laatste trein richting huis.

Dat gevoel is gevormd door jaren onderweg zijn. Voor zijn werk reisde hij de hele wereld over, maakte programma’s en kwam op plekken die voor velen onbekend blijven. Maar hoe ver hijook ging, het besef bleef hetzelfde: weggaan krijgt pas betekenis als je ook ergens kunt landen. En dat landen gebeurt hier.

Halverwege het gesprek loopt zijn dochter even langs. Ze lacht en zegt dat ze het vroeger nooit begreep — waarom hij, ondanks al dat reizen, altijd weer terugkwam naar Zandvoort. Inmiddels ziet ze het anders. Nu ze zelf de wereld ontdekt, merkt ze datzelfde gevoel. Het verlangen om weg te gaan, maar ook de vanzelfsprekende drang om terug te keren. De liefdevoor het dorp blijkt, zonder dat het ooit expliciet is uitgesproken, toch doorgegeven.

Het zit ’m in de kleine dingen. Even langs de haringboer en binnen een paar minuten weer volledig bijgepraat zijn. Weten dat je iemand kunt bellen als er midden in de nacht iets stukgaat— en dat diegene ook gewoon komt. Het zijn die vanzelfsprekendheden die maken dat het dorp voelt als thuis.

Tegelijkertijd hoort daar ook de andere kant bij. De snelheid waarmee verhalen rondgaan, het kneuterige karakter, de bijnamen die generaties blijven hangen. Soms scherp, somsoverdreven, maar vaak ook gewoon grappig. Het zorgt voor een typische dorpsdynamiek waar je van moet houden — of waar je in ieder geval mee leert leven.

De mooiste herinneringen liggen in een zorgeloze jeugd. Stranddagen, verjaardagen in het zand, opgroeien met de zee als vaste achtergrond. Het idee dat je vrij bent, maar tegelijkertijdstevig geworteld. Misschien is dat wel de kern: hoe sterker je wortels, hoe verder je kunt uitvliegen.

Die beweging zie je nu terug. De volgende generatie trekt de wereld in, zoekt nieuwe plekken op, maar draagt iets van Zandvoort met zich mee. Een gevoel dat lastig uit te leggen is, maar direct herkenbaar voor wie het kent.

Zandvoort is niet perfect. Soms rauw, soms eigenwijs en zeker niet altijd even warm. Maar juist die combinatie maakt het echt. Een plek waar je altijd wel iemand tegenkomt, waar je jezelfkunt zijn en waar de weg terug nooit ver weg is.

Voor hem is Zandvoort geen eindpunt — maar een thuisbasis waar je, hoe ver je ook gaat, altijd weer op uitkomt.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort