Leo Miezenbeek

Zandvoort is en blijft mijn dorp — een plek waar ik ben opgegroeid, gewerkt heb en me altijd voor heb ingezet.

Als badplaats leeft Zandvoort al 200 jaar op het ritme van de zee. Generaties kwamen en gingen, maar de aantrekkingskracht bleef. In Gezichten van Zandvoort ontmoeten we dertig mensen die elk op hun eigen manier verbonden zijn met deze plek. Hun portretten sieren de boulevard – waar wind, zout en verhalen samenkomen. Een ode aan het dorp, gevangen in gezichten.

Fotografie: Iris Planting

Ik ben Leo Miezenbeek, 67 jaar geleden geboren en opgegroeid in Zandvoort. Hier had ik een fijne jeugd, tussen het strand, de duinen en het circuit. Na de lagere school begon ik op mijn vijftiende te werken in de bouw, als timmerman bij mijn oom. Door studie en ervaring groeide ik door tot aannemer.

Op mijn zestiende ontmoette ik mijn vrouw Ankie, op een iconische plek in het dorp: bar-dancing Estoril. We zijn nog steeds samen en hebben drie zoons, lieve schoondochters en vier kleinkinderen, waarvan één in Australië woont. Daar ben ik enorm trots op. Inmiddels ben ik ook opa en een beetje AOW’er — hoe mooi wil je het hebben.

Hoewel ik een korte tijd in Amsterdam heb gewoond, uit noodzaak in een tijd van woningtekort en hoge rentes, zijn we in 1988 teruggekeerd naar Zandvoort. We konden het huis van mijn opa kopen, naast mijn geboortehuis. Vanaf dat moment hebben we ons dorp weer helemaal eigen gemaakt.

Zandvoort heb ik in al die jaren zien veranderen, maar nooit ten kwade. Waar vind je een dorp dat zo mooi wordt omringd door natuur? Ankie liet haar geliefde Amsterdam achter voor Zandvoort en heeft daar nooit spijt van gehad. Samen hebben we ons altijd ingezet voor het dorp, onder andere als vrijwilliger bij evenementen, de vierdaagse en het Rode Kruis. Ik heb in de sportraad gezeten en was tien jaar bestuurslid bij de hockeyclub ZHC.

In 2002 ben ik actief geworden in de Zandvoortse politiek. Ruim twintig jaar heb ik mijn bijdrage geleverd, eerst achter de schermen en later als commissie- en raadslid voor GBZ. Vanuit die rol kreeg ik veel inzicht in hoe besturen werkt — en hoe ingewikkeld het kan zijn om het voor iedereen goed te doen.

Een bijzonder initiatief waar ik trots op ben, is de ijsbaan in het centrum van Zandvoort. Wat begon als een idee om mee te denken, groeide uit tot een evenement dat inmiddels al vijftien edities kent, met een korte onderbreking tijdens corona. Met een groep vrijwilligers — van dertig naar bijna honderd mensen — is het uitgegroeid tot iets waar vooral de jongste Zandvoorters enorm van genieten. Veel kinderen zetten daar hun eerste schaatsstappen. In de zomer nog herkend worden als ‘de ijsmeester’ blijft bijzonder.

Mijn hele werkzame leven heb ik in de bouw gezeten en ervaring opgedaan in verschillende besturen. Die kennis gebruik ik nu nog als freelance bouwkundig adviseur, calculator en projectbegeleider, al doe ik het wat rustiger aan.

Mijn band met Zandvoort zit diep. Ik ben hier geboren, heb hier gewoond, gewerkt en me altijd ingezet voor het dorp. Die betrokkenheid heeft de band alleen maar sterker gemaakt. Zandvoort is in de loop der jaren veranderd, maar in mijn ogen alleen maar mooier geworden.

Met een moeder die hier geboren is en een opa die hier werkte, zit Zandvoort in mijn bloed. En dat is voor mij reden genoeg om hier nooit meer weg te gaan. Dit is mijn dorp.

17.000 inwoners en ruim 5 miljoen jaarlijkse bezoekers maken Zandvoort. Zij zijn de gezichten van onze badplaats. In ons jubileumjaar zetten we 200 van deze ‘Gezichten van Zandvoort’ in de schijnwerpers. Het zijn de bekende én minder bekende mensen die Zandvoort een gezicht geven; van binnen en buiten Zandvoort, uit het heden en het verleden. Samen vertellen ze het verhaal van onze badplaats.

Dit portret is onderdeel van Gezichten van Zandvoort – een groeiende verzameling verhalen van mensen die het dorp kleur geven.

Meer gezichten van Zandvoort